Chwila, moment!

Wyświetlanie wszystkich wyników: 8Posortowane według najnowszych








Groszkowana powierzchnia ma wyraźnie lepszą przyczepność niż gładka, zwłaszcza gdy jest mokra. Stąd zastosowanie na:
To rozwiązanie stosuje się często również przy renowacji — gdy istniejąca posadzka albo schody okazują się śliskie i trzeba to poprawić bez ich wymiany.
Groszkownik radzi sobie z warstwami, na których zwykłe segmenty się zapychają: grubymi powłokami żywicznymi, starymi malaturami, twardymi klejami i nadlewami. Zdejmuje materiał znacznie szybciej niż szlifowanie, kosztem szorstkiej powierzchni — którą i tak trzeba potem wygładzić.
W kamieniarstwie groszkowanie granitu i innych kamieni naturalnych daje charakterystyczną, matową fakturę wykorzystywaną w architekturze i przy elementach zewnętrznych. Efekt przypomina ręczne kucie, ale jest powtarzalny i znacznie szybszy do uzyskania.
Decyduje liczba i rozmieszczenie bolców na rolkach. Mniej bolców oznacza głębsze uderzenia i grubszą fakturę, więcej — drobniejszą i równiejszą. Do zdzierania powłok wybiera się warianty agresywniejsze, do faktury dekoracyjnej — drobniejsze.
Groszkowanie przenosi na maszynę i operatora wyraźnie większe drgania niż szlifowanie. To praca obciążająca — warto planować przerwy i nie prowadzić jej przez całą zmianę bez przerwy. Pyłu jest przy tym również więcej, więc odciąg jest tu jeszcze ważniejszy niż zwykle.
Usuwa warstwę wierzchnią, więc przy cienkich posadzkach i wylewkach trzeba zachować ostrożność. Przy grubych płytach betonowych i kamieniu to standardowa, bezpieczna obróbka.
Jeśli celem była faktura antypoślizgowa — nie, to jest efekt docelowy. Jeśli groszkownik służył do zdarcia powłoki, powierzchnię wygładza się potem segmentami w kolejnych gradacjach.
Istnieją warianty na kątówkę, do prac punktowych i krawędzi. Do większych powierzchni stosuje się głowice montowane na szlifierkach planetarnych.